از خیابان گذشتی از خیابان گذشتم

وقتی از من گذشتی چشم در چشم هایم

چشم در چشم هایت زیر باران گذشتم

آه من آتشین بود قلب تو آهنین بود

فرق من با تو این بود کز تو آسان گذشتم

من که عمری ست بی تو خسته ی کوچ بودم

غربت آلوده بر دشت با شبانان گذشتم

رسم دنیا فریب است نه تو دریا نبودی

گر چه بر موج هایت مثل توفان گذشتم

روزگار آهوان را بی وفا پرورانده ست

من پلنگم که از کوه لنگ لنگان گذشتم

شاعر"حامد حسین خانی"

هرگز ...

هرگز فراموش نمی کنم

سخنانی راکه از چشمان تو شنیدم

می گویند چشمها هرگز دروغ نمی گویند

اما من شیرین ترین دروغ ها را از چشمان تو شنیدم

آن هنگام که می گفتند:

«دوستت دارم»

تو بزرگ بودی

آنقدر بزرگ

که رویاهای من در سرزمین خیال تو

قاصدکی بیش نبود

بزرگ بودی و دست نیافتنی

و من می دانستم

در دست نیافتنی ها

عظمتی ست پرستیدنی..

زندگی با تو خاطره ای برای من نبود

خاطره های با تو تمام زندگی من است...

زیر نگاه پاییزی تو

من چونان برگی افتادم

و از آن روز

زیر پای رهگذران خرد می شوم

مرد جوانی، از دانشکده فارغ التحصیل شد. ماهها بود که ماشین اسپرت زیبایی، پشت شیشه هایی

یک نمایشگاه به سختی توجهش را جلب کرده بود و از ته دل آرزو می کرد که روزی صاحب آن ماشین

شود. مرد جوان، از پدرش خواسته بود که برای هدیه فارغ التحصیلی، آن ماشین را برایش بخرد. او می

دانست که پدر توانایی خرید آن را دارد.

بالاخره روز فارغ التحصیلی فرارسید و پدرش او را به اتاق مطالعه خصوصی اش فرا خواند و به او گفت :

من از داشتن پسر خوبی مثل تو بی نهایت مغرور و شاد هستم و تو را بیش از هر کس دیگری دردنیا

دوست دارم .سپس یک جعبه به دست او داد.  پسر، کنجکاو ولی ناامید، جعبه را گشود و در آن یک

انجیل زیبا، که روی آن نام او طلاکوب شده بود، یافت.با عصبانیت فریادی بر سر پدر کشید و گفت : با

تمام مال و دارایی که داری، یک انجیل به من میدهی؟

کتاب مقدس را روی میز گذاشت و پدر را ترک کرد .

سالها گذشت و مرد جوان در کار وتجارت موفق شد. خانه زیبایی داشت و خانواده ای فوق العاده.یک روز

به این فکر افتاد که پدرش، حتماً خیلی پیر شده و باید سری به او بزند. از روز فارغ التحصیلی دیگر او را

ندیده بود.اما قبل از اینکه اقدامی بکند، تلگرامی به دستش رسید که خبر فوت پدر در آن بود و حاکی از

این بود که پدر، تمام اموال خود را به او بخشیده است. بنابراین لازم بود فوراً خود را به خانه برساند و به ا

مور رسیدگی نماید.هنگامی که به خانه پدر رسید، در قلبش احساس غم و پشیمانی کرد.

اوراق و کاغذهای مهم پدر را گشت و آنها را بررسی نمود و در آنجا، همان انجیل قدیمی را باز یافت.

در حالیکه اشک می ریخت انجیل را باز کرد و صفحات آن را ورق زد و کلید یک ماشین را پشت جلد آن

پیدا کرد.در کنار آن، یک برچسب با نام همان نمایشگاه که ماشین مورد نظر او را داشت، وجود داشت.

روی برچسب تاریخ روز فارغ التحصیلی اش بود و روی آن نوشته شده بود : تمام مبلغ پرداخت شده

است.

چقدر خوب و روشن است نماي چشم هاي تو

                                              نميرسد ستاره اي به پاي چشم هاي تو

به ماه خيره مي شوم فقط و گريه مي کنم

                                             دلم که تنگ ميشود براي چشم هاي تو

و هي مرور ميکنم نگاه اول تو را

                                         اگر نمي رسد به من صداي چشم هاي تو

تو تاکه پلک مي زني به سجده ميرود دلم

                                               به پيشگاه اعظم خداي چشم هاي تو

شبي خراب مي شود حصارهاي فاصله

                                           و آب مي شود دلم به پاي چشم هاي تو

فرصت ماندن چند لحظه ای است و بس

برای قدم زدن در دشتهای ارغوانی

برای دست یافتن به رویاهای سپید

برای از بین بردن هجوم سنگین کینه

برای نگاه کردن به کوچ کبوترهای غریب 

و برای گفتن آنچه باید گفت

آنچه که سالیان سال به صورت یک  سکوت در دلها خاموش مانده است

غم از وحشت پوسیدن نیست

غم از زیستن بی تو در این لحظه پر دلهره است

دیگر از من تا خاک شدن راهی نیست

از سر این بام

 این صحرا

این دریا

پر خواهم زد خواهم مرد

غم تو این غم شیرین را با خود خواهم برد.

من پر از فریادهای ساکتم

یا درختی در میان یک کویر

                          شعری از جنس صبوری گفته ام

                         تا ابد در واژه های خود اسیر

کوچه کوچه شعر می گویم ولی

واژه واژه مظهر افتادگی

سرنوشت شعرهایم قصه شد

                                           بعد از این تصویر تو یک خاطرست

                                           غصه را در چشمهایم خوانده ام

                                          قلب پر مهر و پر از عشق تو را

                                          عذر می خواهم اگر رنجانده ام

                                                                      ((سهراب سپهری))

یک برگ دیگر از تقویم عمرم را پاره می کنم

امروز هم گذشت

با مرور خاطرات دیروز

با غم نبودنت..و سکوتی سنگین

و من شتابان در پی زمان بی هدف

فقط میروم ..فقط میدوم

یاسها هم مثل من خسته اند از خزان و سرما

گرمی مهر تو را میخواهند

غنچه های باغ هم دیگر بهانه میگیرند

میان کوچه های تاریک غربت و تنهایی

صدای قدمهایت را می شنوم اما تو نیستی

فقط صدایی مبهم

قول داده بودی برایم سیب بیاوری

سیب سرخ خورشید

سیب سرخ امید

یادت هست؟؟؟

و رفتی و خورشید را هم بردی

و من در این کوچه های تنگ و تاریک

سرگردانم و منتظر

برگی از زندگی ام را ورق میزنم

امروز به پایان دفترم نزدیکم

ایست زمان

 هر لحظه کندتر می شود

نبض ساعت

گویی ثانیه شمار ایستاده می دود

دیگر مات شده اند

ثانیه ها

در شفافیت ایست زمان

و حالا دیگر

تک تک سلول های دالان

ساعتشان را نگاه می کنند

که چگونه بی حرکت

می رقصد زمان

و همچنان ایستاده می دود

ثانیه شمار

خیمه شب بازی دهر...

با همه ی تلخی و شیرینی خود میگذرد...

عشق ها میمیرند

رنگ ها رنگ دگر میگیرند...

و فقط خاطره هاست که چه شیرین وچه تلخ دست نا خورده به جا میمانند...

چه زیباست برای تو زیستن و برای تو ماندن

و به پای تو بودن

و به عشق تو سوختن

و چه تلخ و غم انگیز است دور از تو بودن

وبرای تو گریستن

ای کاش می دانستی بدون تو مرگ گوارا ترین زندگیست

بدون تو و به دور از دستان مهربانت زندگی چه تلخ و نا شکیباست.

چه زیباست به خاطر تو زیستن

ثانیه ها را با تو نفس کشیدن

زندگی را برای تو ساختن

چه زیباست عاشقانه ها را برای تو سرودن

بدون تو چه محال و نا ممکن است زندگی

چه زیباست لحظه ی بیقراری برای آمدنت وبوسیدنت

برای تو بودن و با تو ماندن

برای با هم یکی شدن

کاش به باور این همه صداقت و یکرنگی می رسیدی!

ای کاش میدانستی مرز خواستن کجاست؟!

به ايوان مي روم و انگشتانم را
بر پوست كشيده شب مي كشم
چراغ هاي رابطه تاريكند
چراغ هاي رابطه تاريكند

كسي مرا به آفتاب
معرفي نخواهد كرد
كسي مرا به مهماني گنجشك ها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار
پرنده مردني ست

دلم را با آنکه مهر تو در آن است

به دستت نمی دهم

ترسم مهرت را ازآن برگیری

و دلم را به دور افکنی

همچون مردمانی که مروارید را به گردن می آویزند

و

صدفش را به دور می افکنند.

    نگاه به تو می سپارم

            مهربانترین باران جهان

                  بر خاطره هایم می بارد

           و من آواره تر از زمین

                در ابتدای چرخش سیبی

                           خود را به رویای بی سبب تو می آویزم!

                                       تنهاتر از همیشه 

                                       به پاییز دل می بندم

                                       و در چارچوب نگاهم

                                       پرواز برگها را

                                                           قالب می گیرم.      

هوا دیریست که می بارد

تمام روستا خاموش است

                                       و در پشت آیینه های مه گرفته

                                      کودکی آهسته می گوید :

                                                                                   "دلم تنگ است"

کنار پنجره تنها نگاهش

                                     تا بلندای ابرها پر می کشد

تا دور و باز نزدیک

                      "دلم می خواهد از آفتاب گرم پناهی بگیرم"

شاد ولی در کوچه ها جز تندباد

                                     جز باران و طوفان صدایی نیست

                            صدای آشنایی نیست.

نگاهش در پس خانه می پیچد

به هر جا یادگار از اوست که می ماند

                                                          ولی او نیست.

                           او دیریست از این کلبه کوچیده

                              و باران سرد می بارد.

به یادت که می افتم 

می آیی کنار دلتنگی ام می نشینی

بوی لبخندهایت بی پناهی ا م را خانه می شود

و دستان آبی ات تشنگی ام را دریا

به یادت که می افتم

همسایه ها را می بینم

رهگذران را...

و سفره ای که مهربانی ات را آواز می خواند

همسایه ها و رهگذران

تو را به خاطر دارند و مرا

که آنروز تو را به باران سپردم

وتشنه با چند دانه شعر به خانه آمدم

امشب سالگرد باران سپاری ات است

لبخندهایت کنارم نشسته

نمی دانم امشب چرا اینهمه باران می بارد

آنانکه دوستشان داریم دوستمان ندارند

آنانکه دوستمان دارند دوستشان نداریم

آنانکه دوستمان دارند و دوستشان داریم

پیشمان نیستند.

  دکتر شریعتی 

گاهی مسیر جاده به بن بست می رود

گاهی تمام حادثه از دست می رود

گاهی همان کسی که دم از عقل می زند

در راه هوشیاری خود مست می رود

گاهی غریبه ای که به سختی به دل نشست

وقتی که قلب خون شده بشکست می رود

اول اگرچه با سخن از عشق آمده

آخر خلاف آنچه که گفته است می رود

گاهی کسی نشسته که غوغا به پا کند

وقتی غبار معرکه بنشست می رود

اینجا یکی برای خودش حکم می دهد

آن دیگری همیشه به پیوست می رود

وای از غرور تازه به دوران رسیده ای

وقتی میان طایفه ای پست می رود

هرچند مضحک است و پر از خنده های تلخ

بر ما هر آنچه لایقمان هست می رود

این لحظه ها که قیمت قد کمان ماست

تیریست بی نشانه که از شصت می رود

بیراهه ها به مقصد خود ساده می رسند

اما مسیر جاده به بن بست می رود